“Manisa Salihli’den Otobüsle geldim. Ama Bornova’da bütün yollar kapalıydı. Otobüsten indim. Bu sırada yolda bir tane motosikletli kuryeyi çevirdim. ‘Ablacım ben Kızılay ekibindenim, enkaz alanına gitmek istiyorum’ dedim. Kurye sağolsun, ‘Atla abla’ dedi.”

Alana geldikten sonra enkaz altındaki akrabasıyla iletişim halinde olan bir kişi panik haldeydi. Çığlık çığlığaydı, hemen elinden telefonu alıp krizi yönetmeye başladık. O kişi Buse’nin yengesiydi. Bu sürede nişanlısı, ailesi ile süreç içerisinde beraberdik. Şarjının bitmesine de izin vermeden 15 dakikada bir birer dakika konuşuyorduk. Sakin olması gerektiğini söyledim. Tabii korkuyordu. Sesi kötü geliyordu. Bazen ağlıyordu. Ancak dikkatini dağıtmaya çalıştım. Mesela ‘Bağır deyince bağıracaksın’ dediğimde çığlık atıyordu. Aslında krizi kendisi de çok iyi yönetti. Benim de heyecanlandığım, gözümün dolduğu anlar oldu. Çıkarıldığında çok mutlu oldum. Görür görmez diğer alana, kazazedelerin yanına koştuk. Buse’yi muhakkak ziyaret edeceğim.